Hoe kan het toch zo ver komen?

Dweilen met de kraan open. Zo voelt het momenteel. Nog meer dan vorige jaren. In een tijd waar er meer informatie beschikbaar is dan ooit tevoren, lijkt het wel of er steeds minder moeite gedaan wordt om informatie te vinden. We hebben nog nooit zo veel gedumpte konijnen en afstandsverzoeken binnengekregen van konijnen die nog geen eens een jaar oud zijn. Konijnen die gewoon hun natuurlijk gedrag vertonen en daarom worden weggedaan, alsof het niets is. Omdat ze graven, knagen of slopen. Omdat ze uit hun verblijf springen. Omdat ze eenzaam zijn alleen. Omdat de lange haren toch wel veel werk zijn om bij te houden.

Dieptepunt was de komst van de gedumpte Toetie. Dit konijntje had zo’n gigantische hoeveelheid vilt aan zijn borst hangen dat hij zijn voorpootjes amper meer op de grond kon neerzetten. En ook bij zijn kont, staart en achterpoten zaten grote viltplekken. Het arme ventje kon zich amper meer bewegen. We zijn direct met Toetie aan de slag gegaan en hebben het meeste vilt weg kunnen halen. We zagen hem gaandeweg opleven. Hij kon weer bewegen, hij kon weer normaal staan, hij kon weer fatsoenlijk eten. Waar hij de afgelopen tijd gevangen had gezeten in zijn eigen lichaam, ging er nu weer een wereld voor hem open.

Geen enkel konijn zou zo mogen lijden. En al helemaal niet op straat gezet worden. Waar zijn we toch mee bezig? Wij hebben er geen woorden meer voor, behalve dat er echt iets moet veranderen.